“Een spel van leugen en waarheid”, zo kan je het stuk kunnen omschrijven. Wat is dat, de waarheid? Zelfs filosofen hebben op deze complexe vraag nog geen antwoord gekregen. Geen wonder dat Michel het met de waarheid niet zo nauw neemt. In elk geval, liegen tegen zijn beste vriend Paul, dat doet hij niet. Hij zegt hem alleen niet de waarheid, en dus verzwijgt hij dat hij een affaire heeft met diens vrouw Alice. Hij vindt ook niet dat hij liegt, als hij zijn vrouw vertelt dat hij weg moet voor het werk, terwijl hij er eigenlijk met Alice op uittrekt. Michel jongleert zo goed mogelijk met de waarheid om conflicten uit de weg te gaan. Alice echter krijgt schuldgevoelens en wil alles aan haar man Paul opbiechten. Michel probeert haar ervan te overtuigen dat het egoïstisch zou zijn om hem met de waarheid te belasten. Integendeel, hem de waarheid verzwijgen zou een bewijs van liefde zijn. Maar al snel ondervindt de Casanova aan den lijve, dat men dat soort “liefdesbewijzen” maar best kan missen! Een knappe, geraffineerd geschreven komedie met een dialoog vol pointes, en een handeling vol telkens nieuwe en verrassende wendingen. Telkens als je denkt de waarheid te vernemen, wordt ze op haar kop gezet, zodat je tot aan het verrassende slot de adem inhoudt!